MAART 2014

Den Haag is voor even een wereldstad. Ruim 50 wereldleiders bezoeken deze maand de Hofstad voor een groots opgezette nucleaire top van twee dagen. Niets is te gek, zakken vol (belasting)geld worden ingezet om de machthebbers met alle egards te ontvangen. Het zijn gouden tijden voor Haagse hotels én escortgirls. De veiligheidsmaatregelen zijn enorm. Onder andere 8000 militairen worden ingezet. Het verkeer rondom Den Haag wordt platgelegd, zodat de wereldleiders veilig de stad in en uit kunnen. De Polderbaan wordt een soort luxe parkeerplaats voor de privévliegtuigen van de machtigen der wereld. Amerikaans president Obama, die als hoogtepunt van de hele conferentie een bezoekje brengt aan het Rijksmuseum (wat zo’n 360.000 euro kost), laat zich per helikopter vervoeren. Overigens ontbreekt de Russische president Poetin op de top, die is te druk met Risk spelen op de Krim. Wat er allemaal besloten en besproken is tijdens de nucleaire top? Dat gedeelte ontgaat de meeste Nederlanders, er is immers meer media-aandacht voor de gekte om de top heen dan voor de gesprekken zelf. Dat de hoeveelheid nucleair materiaal zo klein mogelijk wordt gehouden, dat we ons netjes aan de richtlijnen van atoomwaakhond IAEA gaan houden en het nucleaire materiaal allemaal wat beter beveiligen. Of zoiets. Hadden ze dat niet gewoon via Skype afgekund? Had een hoop geld en gedoe gescheeld.

We blijven nog even hangen in Den Haag. Het is namelijk weer tijd voor Gemeenteraadsverkiezingen. En zoals altijd is er dan meer aandacht voor landelijk politiek dan voor gemeentelijke politiek. De politieke kopstukken verschijnen allen weer uitgebreid op tv, want uiteraard gaat het bij Gemeenteraadsverkiezingen om hen. Toch? Het blijft een bizar fenomeen: blijkbaar vindt men het in Nederland niet belangrijk wat de lokale standpunten en verrichtingen van een partij zijn, maar is de (onvrede over de) landelijke politiek leidend voor het stemgedrag. Niet geheel verrassend krijgen de regeringspartijen VVD en PvdA dan ook een flinke nederlaag te incasseren. Alsof de gemeenteraadsleden verantwoordelijk zijn voor het landelijk beleid…  Het zijn D66 en de lokale partijen die met name profiteren. Het volk heeft gesproken: we zijn ontevreden en hebben geen vertrouwen meer in de twee partijen die het land trachten te besturen maar daarbij hun ideologisch gedachtegoed beiden verkwanseld hebben. 

Maar het is niet eens de uitslag die het volk bij zal blijven, of het feit dat Vlissingen de primeur heeft van het eerste vrouwelijke raadslid namens de SGP. Nee, het is PVV-leider Geert Wilders die voor vuurwerk en een blijvende herinnering zorgt. In een overwinningsroes (de PVV heeft in Den Haag flinke winst geboekt) roept Wilders: “Willen we meer of minder Marokkanen?” Een zaaltje vol PVV-aanhangers scandeert enthousiast “Minder! Minder!” Naarmate Wilders zijn vraag vaker herhaalt,  reageren zijn volgelingen met steeds meer vuur. “Gaan we dat regelen!” belooft Wilders nog. De beelden gaan de hele wereld over en wekken afschuw en hoon op. Honderden mensen doen zelfs aangifte bij de politie. Wilders wordt in de media zelfs vergeleken met volksmenners als Hitler en Goebbels. En eerlijk is eerlijk, als je de beelden van Wilders’ feestje bekijkt bekruipt je een gevoel van onbehagen. Het is niet eens zo zeer de vraag die Wilders stelt (dit soort absurditeiten zijn we in Nederland inmiddels wel gewend van de PVV-leider), maar de interactie met de PVV-leden, die je ongewild doet denken aan de zwart-wit beelden lang vervolgen tijden…

Dat Wilders nu écht een stap te ver is gegaan blijkt echter al gauw. Niet alleen de internationale pers valt over hem heen, ook zijn partijleden laten hem in de steek. De een na de ander distantieert zich van de racistische en opruiende actie van hun Grote Roerganger. De PVV vertoont scheuren in de roomblanke buitenkant.

We blijven nog altijd in Den Haag. Op 29 maart viert men hier dat 200 jaar geleden de grondwet werd aangenomen. Daar hoort natuurlijk een festival bij en hoewel dit festival niet bijzonder gepromoot is in de media, is het stervensdruk in het centrum van de Hofstad op deze zonnige voorjaarsdag. Rondom de hofvijver heerst een gemoedelijke sfeer en de terrassen op het Plein zijn afgeladen. Diverse regeringsgebouwen openen de deuren kosteloos voor het massaal toegestroomde publiek. Grote trekpleister is het Catshuis, waar mensen al dan niet na een tochtje met een pendelbus wel 2,5 uur in de rij gaan staan om de ambtswoning van de minister-president te bezichtigen. Het zijn taferelen die doen denken aan de Efteling op een zonnige vakantiedag: over het Binnenhof kronkelt zich een lange rij mensen die de Trêveszaal en Eerste Kamer willen bezichtigen en die daarvoor rustig ruim 2 uur gaan staan wachten. Zouden al deze mensen niet weten dat je ook op andere dagen rondleidingen kan krijgen? Blijkbaar niet. Bijzonder is ook dat het Ministerie van Binnenlandse Zaken de deuren heeft geopend. Dat wil zeggen: nadat je ook hier in de rij hebt gestaan, word je in kleine groepjes naar de 36^e etage gebracht om daar exact 5 minuten van het uitzicht te mogen genieten. Nergens waan je je meer in een Eftelingattractie dan hier. Ook de koning zelf brengt een bezoekje aan de Hofstad, wat er toe leidt dat een hele menigte zich verzamelt rondom de royale Audi van de koning. In de hoop straks een blik op ons staatshoofd te kunnen werpen. Ook daar wil men best een hele tijd voor wachten.

Even een uitstapje naar Brabant, want niet álles draaide deze maand om Den Haag. In het wereldse Deurne schiet de vrouw van een juwelier twee criminelen dood die trachten de juwelierszaak te overvallen. Onmiddellijk laait de discussie in Nederland op: heeft het OM nu wel of niet gelijk om al de dag na het incident te spreken van ‘noodweer’? Voor- en tegenstanders rollen over elkaar heen in de media. Kort na de overval verschijnen er groepen Marokkaanse jongeren met spandoeken op het toneel, die de juweliersvrouw uitmaken voor “moordenaar”. De twee doodgeschoten criminelen waren dan ook van Marokkaanse afkomst, wat voor deze demonstranten blijkbaar genoeg reden was om zich met de overvallers te identificeren. We kunnen ons de binnenpretjes bij Wilders waarschijnlijk wel voorstellen…

FEBRUARI 2014

Heel schaatsminnend Nederland zit twee weken lang ’s middags gekluisterd aan de buis. Ze zijn deze winter niet verwend, de schaatsliefhebbers: in eigen land hebben ze het moeten doen met slechts af en toe een laf nachtvorstje en was natuurijs slechts met een loep te vinden. De Friese rayonhoofden schitterden dit jaar door afwezigheid. De ijspret moet dit jaar dan ook vanuit het verre Sotsji komen, waar de Olympische Winterspelen op het programma staan. De Hollandse schaatselite stelt ons niet teleur: een ware medailleregen overspoelt het Holland Heineken House. Nederland behaalt een recordaantal medailles (24 stuks: 8x goud, 7x zilver, 9x brons), allen behaald door schaatsers. Al zal die ene shorttracker die brons haalde misschien niet tot die categorie willen worden gerekend. Op vrijwel elke afstand kleurt het podium een beetje oranje. Het is op de meeste dagen niet eens de vraag óf Nederland een medaille gaat halen, maar vooral hóeveel en welke kleur. Noorse en Russische topschaatsers trekken zich terug van wedstrijden, omdat ze denken toch geen kans te hebben (volgens eigen zeggen om zich op een andere afstand te kunnen focussen, maar dat heeft niet veel geholpen). Heel even houdt iedereen in Nederland van schaatsen en krijgt ons nationale ego een flinke boost. Wie heeft er niet genoten van het drama van Koen Verweij, die op een duizendste seconde het goud misliep (probeer maar eens iets in een duizendste seconde te doen, de kans is groot dat dat je niet gaat lukken)? Of van de heroïsche strijd op de 10 km tussen Jorrit Bergsma en Kramer, die Bergsma won (maar, zo zei Kramer na afloop heel sportief, hij had last van z’n rug dus vandaar dat hij alleen een geweldige tijd reed in plaats van een supertijd)? Of van schaatscoach Anema, die voor wat smeuïge televisie zorgde door niet alleen schaatsicoon Sven Kramer af te serveren, maar ook en passant nog even een Amerikaanse talkshowhost (en eigenlijk de hele Amerikaanse sportcultuur) er verbaal van langs gaf (“you’ve got zero medals, man!”) ?

Kortom: onvergetelijke sportweken. Sportief gezien is 2014 nu al geslaagd. Nu maar hopen dat het IOC het schaatsen in 2018 niet van de Olympische kalender afhaalt omdat alleen de Nederlanders hiermee kunnen scoren… Korfbal is immers ook niet welkom op de OS.

De maand februari draait niet alleen om de Olympische Spelen, maar zeker ook om Benno L.

Leiden is in last. De Leidse Burgemeester Lenferink wordt een nationale beroemdheid wanneer bekend wordt dat hij zedendelinquent Benno L. toestemming heeft gegeven om in zijn stad te komen wonen (dat deed Benno overigens stiekem al een tijdje). De burgemeester had dit eigenlijk geheim willen houden, maar het NRC klapte uit de school. Daar betuigden ze later spijt van, maar toen was het mediacircus al op gang gekomen.

Zwemleraar Benno L. werd in 2011 tot zes jaar cel veroordeeld wegens jarenlange ontucht met tientallen minderjarige gehandicapte meisjes. Nu hij volgens het Nederlands recht een groot genoeg gedeelte van zijn straf heeft uitgezeten mag hij, weliswaar met enkelband, terug de maatschappij in. En in Leiden is hij dus welkom. De Leidenaren zelf zijn aanzienlijk minder enthousiast over dit plan. Protesten en opstootjes bij het huis van Benno zijn het gevolg en de Facebook-pagina ‘Benno L. moet weg uit Leiden’ wordt overspoeld met likes. De hele affaire is koren op de molen van de zogenaamde ‘pedojagers’, die een ideale kans zien om hun activiteiten weer even goed onder de aandacht te brengen.
Burgemeester Lenferink moet flink aan de bak om de omwonenden te overtuigen dat Benno L. echt geen gevaar is voor de kinderen in de buurt. Voor de zekerheid kondigt hij wel een samenscholingsverbod af in de wijk waar Benno zijn toevlucht heeft gezocht. De ene na de andere burgemeester bemoeit zich ermee in een poging om een veilig plekje voor de pedofiel te vinden. Arme Benno, heeft hij zijn tijd uitgezeten, blijkt hij niet met open armen ontvangen te worden door het Nederlandse volk. Overigens was Benno al  in 2013 vrijgelaten, maar hield hij zich niet netjes aan de regels van de reclassering, waardoor hij weer een paar maanden langer de bak in mocht. Maar dat terzijde. Uiteindelijk mag Benno toch in Leiden blijven, maar blijft het gemor nog wel even doorgaan.

Hoe kom je als 81-jarige voormalig vice-premier weer even in het middelpunt van de belangstelling te staan? Oud-minister en D66-icoon Els Borst was waarschijnlijk liever op een andere manier in het nieuws gekomen, maar haalde de headlines doordat ze het dodelijk slachtoffer werd van een nog altijd onopgelost misdrijf. Op 10 februari werd Els Borst onder verdachte omstandigheden dood aangetroffen bij haar woning in Bilthoven. De zaak haalt zelfs Opsporing Verzocht, zonder dat er een doorbraak komt in de zaak.

Politiek Den Haag verdringt zich om de afschuw te uiten en een eerbetoon te brengen aan de vrouw wiens naam onlosmakelijk verbonden is met de euthanasiewet, de donorverklaring, het verkoopverbod van tabak onder de 16 jaar, de leeftijdscontrole bij alcoholverkoop en de invoering van de basisverzekering.  Ze heeft haar plekje in de geschiedenisboeken in ieder geval verdiend. Bij leven en nu dus ook bij dood.

Februari is sowieso de maand van de misdaad. Want behalve uitspraken in enkele geruchtmakende zaken (oud-neuroloog Jansen-Steur draait de bak in vanwege het stellen van verkeerde diagnoses, kickbokser Badr Hari wordt veroordeeld tot 1,5 jaar cel omdat hij een “spoor van geweld had getrokken in het Amsterdamse uitgaansleven” en ook de examenfraudeurs van de Rotterdamse middelbare school Ibn Ghaldoun krijgen hun straf te horen) wordt Nederland opgeschrikt door de nieuwe ‘Bonnie & Clyde’. Alleen dan wat minder romantisch. De zoektocht naar het voortvluchtige duo Antonio P. en Enise B. wordt door veel Nederlanders met angst en beven in de gaten gehouden. Dit vuurwapengevaarlijke duo trekt in februari met de auto door het land en laat daarbij een spoor van gewelddadige overvallen, zware mishandelingen en gijzelingen na. Opsporing Verzocht en een niet aflatende stroom van politieberichten moeten ertoe bijdragen dat deze twee criminelen werden gelokaliseerd. En het werkt. Op 26 februari komt er een eind aan de klopjacht en worden ze in een hotel in het Duitse Schwerte opgepakt. Niet echt een heroïsche afloop (de échte Bonnie & Clyde werden in een hinderlaag gelokt en doodgeschoten), al zullen de filmrechten vast al verkocht zijn.

JANUARI 2014

Een nieuw jaar, een nieuw begin. Vol goede moed en goede voornemens start iedereen aan dit verse jaar. De crisis is voorbij (als je de experts mag geloven althans), het tumultueus verlopen Nederland-Ruslandjaar is voorbij, het Meldpunt Vuurwerkoverlast (dat met zo’n 90.000 klachten een nieuw record behaalde) is voorlopig weer gesloten, de premie voor de ziektekostenverzekering is tot ieders vreugde omlaag gegaan, kortom: Nederland is klaar voor 2014.

Maar niet iedereen heeft uitgekeken naar 1 januari 2014. Het zijn namelijk zware tijden voor Nederlandse jongeren. Sinds 1 januari is het alcoholverbod uitgebreid, waardoor alcoholverkoop voortaan pas is toegestaan aan jongeren van 18 jaar en ouder. Je zal maar 17 zijn, een jaar lang je legaal tegoed hebben kunnen doen aan de geneugten van de alcohol en dan nu weer braaf aan de cola en sinas moeten als je gaat stappen... Heb je even aan het ‘echte’ werk mogen ruiken, wordt het voorrecht om zelf je biertje af te mogen rekenen je zomaar ineens ontnomen. Zouden deze zwaar benadeelde jongeren op Oudejaarsavond nog even flink de bloemetjes buiten hebben gezet? De schuur hebben volgebouwd met kratten die op oudjaarsdag zijn gehamsterd bij de supermarkt? Gelukkig voor de 16- en 17-jarigen is het de eerste weken met de handhaving nog niet al te best gesteld en knijpt menig cassière een oogje toe. Maar dat het afzien oor hen wordt in 2014, dat is wel zeker.

Wie het ook zwaar hebben in 2014, maar dan vrijwillig, dat zijn de deelnemers aan Utopia. Dat is het nieuwste kindje van media-gigant John de Mol. Die probeert met Utopia het Big Brother-succes van ver vervlogen tijden weer te herhalen. Een groep van 15 Nederlanders laat zich opsluiten in een loods bij Laren en gaat back to basic. Ze gaan een ‘nieuwe samenleving’ opbouwen. De ‘pioniers van onze tijd’ worden ze genoemd. Een stel kippen en koeien, een onbewerkt stuk grond, een aansluiting voor water en stroom, een telefoon en een spaarpotje. En zie daar maar eens een jaar mee te overleven. Bedden, keuken, wc, niets van dat alles is in de loods aanwezig. En dan maken die 16-jarigen zich druk dat ze geen biertje meer kunnen krijgen… Uiteraard zijn de spannende avonturen van deze pioniers de hele dag te volgen via een (betaalde) live-stream.  1,5 Miljoen mensen zien de eerste aflevering, maar in enkele weken tijd kelderde het aantal belangstellenden flink. Is het herhalen van het Big Brother-succes een utopia?

De bewoners van Groningen staan in 2014 betere tijden te wachten. Althans, als we het kabinet mogen geloven. Eindelijk wordt het probleem van de door gaswinning veroorzaakte aardbevingen serieus genomen door de regering. Minister Kamp maakt  het goede nieuws bekend:  het kabinet gaat de gaswinning in Groningen verminderen. Rondom het zwaar getroffen Loppersum wordt de productie met 80% verminderd. Hiermee hoopt men het aardbevingsprobleem sterk te verminderen. Volgens de NAM kunnen we dankzij dit besluit in ieder geval voorlopig nog even verder gaan met het leegtrekken van de Hollandse goudmijn in het noorden. Maar, dat voegen ze wel aan hun verklaring toe, het betekent niet het einde van de aardbevingen.

Naast vermindering van gaswinning wordt er  1,2 miljard euro vrijgemaakt om  ‘woningen te versterken en de leefbaarheid te verbeteren’.  De NAM gaat dus aan de slag om huizen te inspecteren en waar nodig te verstevigen. Ook erkent minister Kamp voor het eerst dat de woningen in het aardgasgebied daadwerkelijk in waarde zijn gedaald. Wat eigenlijk iedereen met gezond boerenverstand al had bedacht, wordt nu ook door Den Haag gezien. Eerder ontkende de minister immers nog de problemen, waarmee hij zich de woede der Groningers op de hals haalde. Die raken hun huis (al dan niet vol scheuren) immers aan de straatstenen niet meer kwijt. Het aardbevingsgebied verlaten is daardoor geen optie. Want wie wil zich nu in een gebied vestigen waar de aardbevingen waarschijnlijk toe zullen nemen in frequentie en kracht naarmate de gasboringen doorgaan? Zien we daar mogelijkheden voor een tv-programma van John de Mol? 

De grote vraag is natuurlijk: gaat 2014 in sportief opzicht een Oranje jaar worden? Het eerste grote evenement staat voor de deur: de Olympische Winterspelen in het Russische Sotsji. Maar nog vóór de Olympische Vlam de Kaukasus heeft bereikt, breekt in Nederland onrust uit.  Er laait er een discussie op over de anti-homopolitiek van de Russische president Poetin. Openlijke homoseksualiteit is tijdens de Spelen niet toegestaan. De grote vraag die velen bezig houdt is dan ook: moet Nederland eigenlijk wel afreizen naar een land waar homoseksualiteit als een misdaad wordt beschouwd? Juist Nederland, als voorvechter van de rechten van homoseksuelen en thuishaven van de Gay Pride, zou toch op de een of andere manier een duidelijk statement moeten maken. Dat statement blijft echter uit. De sporters hebben uiteraard alleen oog voor mogelijke medailles en zal het een rotzorg zijn in welk land ze die op gaan halen. Zelfs onze biseksuele schaatstoppers Ireen Wüst heeft er geen problemen mee om naar Sotsji af te reizen. De Nederlandse politici spreken wel allemaal schande van het intolerante anti-homobeleid van Poetin, maar ook zij zien geen reden tot een boycot of andere maatregelen. Premier Rutte zal echter het onderwerp zeker op de agenda zetten als hij zijn plezierreisje maakt naar de Spelen. Het is echter maar de vraag of Poetin daar hel erg van onder de indruk zal zijn. En ons koningspaar zal zich uiteraard ook de polonaise in het Holland Heineken House niet laten ontnemen. Al zullen ze als statement misschien wel in het roze gaan lopen in plaats van in het oranje…